I tak jesteśmy indoktrynowani

Kac

funf33l — Sat, 15 Jan 2011 12:56:56 +0000

Pancury żyją

funf33l — Sat, 14 Aug 2010 15:15:11 +0000

fot.1 Wiśniówka

W tym roku zawitałem na dwóch festiwalach muzycznych w klimacie rockowym. Seven Festival w Węgorzewie i Przystanek Woodstock. Nigdy przedtem nie byłem na imprezie tego typu. Doznałem szoku, gdy spotkałem prawdziwych punków. To jest zwykła żulernia z tym wyjątkiem, że słuchająca rocka. Pijackie, szare mordy, puste oczy, oszczane ubrania, smród, często brak mieszkania, podnoszenie kiepów z ziemi i proszenie o piwo. Dotychczas miałem wszystkich żuli za osoby które mają gdzieś wszystko. Muzykę także. A tu proszę. Jest żulerska subkultura słuchająca punku. Nie mówię o wszystkich punkach, ale ilość żuli wśród nich jest porażająca.

Na koniec anegdota z Woodstock:
Przede mną i Kwiatuszkiem szło dwóch punków typu żul. Starszy i młodszy. Starszy podbija do jakiś ludzi i prosi:
- Ej, chłopaki poratujcie kasą na jakieś wino
Dostali pieniążki, starszy przelicza – 7zł
- Kurwa, młody, kupimy sobie coś do żarcia. Nie mówię, że na jedzenie bo i tak nie wierzą.

Padłem

Zabijanie kreatywności

funf33l — Tue, 15 Jun 2010 20:29:55 +0000

Dzieci! Kwiaty są czerwone, niebo niebieskie, a ludzie biali. A nie, zaraz...

Po długiej nieobecności wracam z wpisem na IMO ważny temat. Chodzi mi o jeden z największych błędów naszego szkolnictwa – zabijanie kreatywności. Zacznę od przykładu. Dzieci idące do przedszkola nieraz otrzymują zadanie wypełnienia konturów jakiegoś obrazka. Niech będzie to łączka, słoneczko, króliczek i kilka kwiatów. Większość dzieci do pokolorowania króliczka użyje kredki szarej, trawy – zielonej, słońca – żółtej, nieba – niebieskiej (ewentualnie pokoloruje na niebiesko chmurki, a niebo zostawi białe, ale to raczej nie cecha kreatywności, a zła wróżba na przyszłość Chociaż nie znam się ), kwiatka – zielonej, żółtej i czerwonej, fioletowej, lub niebieskiej do płatków (ewentualnie oleje żółty środek i pomaluje całość na niebiesko, albo czerwono. Ale to też raczej zła wróżba ^^).
Jednak może zdarzyć się osobnik który pomaluje płatki na czerwono w niebieskie romby, trawę na żółto, dorysuje drugie słońce, króliczka zrobi białego w różowe ciapki, a w “środku” któregoś z kwiatków dorysuje czarne paski.
Pani wychowawczyni, z doświadczenia wiem, że są to raczej proste kobiety (typ kujonki. Uczy się dużo i ma umiejętność schematycznego zapamiętywania wszystkiego, a potem zapominania. Generalnie niekumata Ale przynajmniej miła i opiekuńcza ) podejdzie do takiego dziecka i w dobrej wierze powie mu, że nie istnieją kwiatki w paski, trawa jest zielona, słońce jedno, “środek” kwiatka jest jednolicie żółty, a króliczki nie mają różowych plamek, nie dając dziecku wytłumaczyć czemu pokolorowało obrazek w ten sposób. Trawa była żółta bo wyschła od dwóch słońc, króliczek ma różowe plamki bo to króliczek należący do fanki tego koloru która pomalowała go flamastrami, “środek” kwiatka ma czarne paski bo siedzi w nim pszczółka, a płatki kwiatka są w romby bo przecież taki może istnieć. (nie potrafię oddać sposobu myślenia dziecka. Mój przykład jest dużo bardziej “dorosły”. Ale to tylko przykład dla przykładu )
Zrażone dziecko zacznie kolorować tak jak inni. To przykład wpajania schematów i jedynej prawidłowej odpowiedzi na bardzo wczesnym etapie. W późniejszych latach schemat się powtarza. Na języku polskim wspólnie interpretujemy wiersze, rzadko dopuszczając odchyły od jedynej słusznej interpretacji, wyrobionej przez lata, przez rzesze humanistów, wojna o ojczyznę jest dobra i chuj, pacyfiści to pizdy i tchórze, Mickiewicz był zajebisty bo tak, treny Kochanowskiego miażdżą cyce i musimy docenić ich kunszt…
Muszę jednak napomknąć o polonistce która uczyła mnie w pierwszej klasie liceum. Mieliśmy zajęcia o Biblii i kazała nam wypisać określenia charakteryzujące Boga ze Starego Testamentu. Obiektywnie rzecz biorąc jest to surowy, twardy, despotyczny, zimny, potężny, podstępny… Bóg. Jako rasowy nonkonformista i prowokator wypisałem takie właśnie określenia. Przez klasę przeszedł pomruk oburzenia, polonistka się zmartwiła, spytała kogoś innego. Trafiło na Jezusa który jest ateistą. Wyczytał podobne określenie. Polonistka spytała, czy też jest satanistą Potem trwała długa dyskusja. Nie potrafiła przyznać nam racji, ale nie powiedziała też, że jej nie mamy. Na koniec zadała nam pracę do napisania. Rzecz była o Hiobie. Gdy wszyscy wychodzili z klasy powiedziała mi tylko żebym napisał tak jak interpretowaliśmy ten fragment z Biblii na lekcji, bo tak się przyjęło (czyli, że Bóg był fajny, Hiob też, a wszystkiemu winien był Szatan) i według takich kryteriów będzie to oceniać. Oczywiście równo objechałem Boga, a polonistka wstawiła mi dobrą ocenę Teraz taka sytuacja nie mogłaby mieć miejsca, bo do oceniania pracy na każdy temat gotowy jest klucz. O ile klucze odpowiedzi w sprawdzianie z biologii sprzyjają obiektywizmowi, o tyle w pisaniu pracy na język polski (szczególnie na tematy zaczynające się od “Co sądzisz..?”) są całkowitym idiotyzmem. W klucz wpasowują się tylko kujoniska wertujące opracowania, przykładowe prace i słuchające polonistki.
Dobra nie chce mi się już pisać Jestem śpiący.

Osobiste PS. Nie piszę tego żeby zwrócić na siebie czyjąś uwagę, czy też udawać, że wszystko jest u mnie ok ;) Swoją drogą pozdrawiam!

Wysyłanie myśli | Nie chce mi się

funf33l — Mon, 29 Mar 2010 23:16:06 +0000

fot.1 Zdjęcie cyknięte w losowym momencie. Zniechęcony, śpiący i słucham Arcticów. Nie podpierajcie się tak bo będziecie mieli pryszcze

Ale bardzo, ale to bardzo nie chce mi się pisać. Mam dużo pomysłów na wpisy – siedzą w mojej głowie i w szczątkowych notatkach, ale nie mam ochoty przekuwać ich na tekst. Ubieranie myśli w słowa jest takie męczące. Szkoda, że nie możemy porozumiewać się za pomocą samych myśli. Wysyłasz komuś wspomnienie, odczucie i po kłopocie. Nawet poczucie humoru stałoby się uniwersalne bo moglibyśmy wysłać komuś bawiące nas skojarzenia wywoływane przez dowcip, czy inną zabawną rzecz. Albo chociażby tęsknota, czy miłość. Ciężko to wyrazić słowami. A tak to hop-siup i ktoś już wie co czujemy. A jak wiele razy w kłótni chcemy coś komuś przekazać i choćbyśmy nie wiem jak bardzo się starali w wirze walki nie możemy dobrać odpowiednich słów, przez co kłótnia kończy się na frazesach typu “spierdalaj debilu, chuj ci w dupę, z takim podejściem możesz mi kurwa buty czyścić jebany egoisto” (no, trochę mnie poniosło).

fot.2 Cmentarz w lesie. Gratuluję pomysłu

A swoją drogą obczajcie to zdjęcie. Idziecie sobie lasem, a tu cmentarz. Tak sobie myślałem, że ktoś postawił go tam z rozmysłem: “W pewien mglisty i mroczny dzień pewnie będzie przechodził taki Bartek i się wystraszy. Ha ha ha, jak sobie o tym pomyślę to boki zrywać ha ha ha”. Żebyś się nie przeliczył debilu – nie wystraszyłem się, w dodatku podszedłem naczaskać mu fotek bo wyglądał nieziemsko.
Drugą swoją drogą, ale jednak apropo – ładnych parę lat temu byłem nocą w lesie słuchać rykowiska. Było ciemno jak w czarnej dziurze i w dodatku ze wszystkich stron straszyły godowe odgłosy jeleni byków. Już samo to było przerażające. Przeszedłem kawałek – zaatakowała mnie ćma duża jak ręka. Naprawdę (w sierpniu 2009 sfotografowałem taką za dnia telefonem komórkowym. Była piękna i odstraszała mnie w ciekawy sposób – niestety nie zdołałem uchwycić tego kamerką. Foto poszukam i wrzucę jutro). Z początku myślałem, że to mały ptak, ale podleciało bliżej i próbowało usiąść na bodajże moją siostrę. Znokautowana ręką została w trawie. Podczas powrotu do samochodu, przez przypadek skierowaliśmy światło latarki w stronę lasu – obok ścieżki – i przy drodze stał drewniany, przechylony krzyż. Nawet teraz przechodzą mnie ciarki, gdy o tym pomyślę. Tym razem udało mu się mnie wystraszyć.
Trzecią swoją drogą – w tym wpisie wyszła moja zdolność do lania wody. Miałem napisać tylko, że mi się nie chce a wyszło ponad 400 słów. Szkoda, że na polskim w liceum, gdy przychodziło do pisania prac nie doznawałem takiego natchnienia. Czasami miałem problem z napisanie 250 słów. Może przyczyną było to, że uznaję za idiotyczne wyciąganie życiowych wniosków z literatury? Chyba tak. To naprawdę idiotyzm. Musiałem się do tego zmuszać i przez to miałem problemy ze skleceniem nawet kilku zdań.
Jeśli chcieli nas uczyć ładnego pisania powinni dawać dowolność, lub dużą wolność w doborze tematów. A znajomość lektur sprawdzać klasycznymi sprawdzianami, a nie “esejami” (chociaż wtedy miałbym pewnie same niedostateczne. Nie przeczytałem ani jednej obowiązkowej lektury w liceum. Nie to, żebym nie lubił czytać. Kocham książki, czytam dużo, ale nakaz przeczytania czegoś odbiera mi z tego całą radość. I preferuję raczej klimaty SF/fantasy.). Chore to nasze szkolnictwo. O i w ten sposób wyszło ponad 500 słów Idę spać bo sczeznę. Będę później.

Spalił mi się komputer

funf33l — Sun, 21 Mar 2010 01:57:22 +0000

A dokładnie płyta główna i RAM. Stąd moja nieobecność. Ale niedługo powinienem wrócić Obiecuję nadrobić zaległości. Dobranoc
PS. Wpis pisany jest z komputera Bendara.

Jaworyzm – czyli koleiny, samochody i pesymizm

funf33l — Fri, 12 Mar 2010 22:32:51 +0000

fot.1 Koleiny

Każda niepodjęta decyzja jest niewykorzystanym przez nas uśmiechem losu. Za każdym razem, gdy nie kupimy kuponu Dużego Lotka tracimy miliony złotych. Uśmiech losu to przełamanie naturalnej kolei rzeczy jaką są niepowodzenia (a raczej nie-powodzenia. Czyli wszystko co nie jest powodzeniami). Gdy zdobywamy szczęście znaczy, że zachowaliśmy się inaczej niż było to nam zapisane. Tym samym zmieniamy przyszłość co skutkuje dalszym, nieprzewidywalnym łańcuchem zdarzeń. Naturalna kolej rzeczy “stara się” wtedy w miarę możliwości wyrównać szczęście nieszczęściami. Nie jest to jednak działanie odgórnej, myślącej siły. Porównałbym to bardziej do praw fizyki które po prostu są. Nie zmieniają się one. W danych warunkach i dla danego obiektu zawsze są takie same.
Los jest jak głęboka koleina, którą wciąż porusza się koło samochodu. Zdarza się, że wypadnie ono, ale z reguły po jakimś czasie wraca na poprzedni tor i znów się nią porusza. Z tą różnicą, że “wypadnięcia z koleiny” w kontekście losu, w pewnym stopniu zmieniają kształt tej “koleiny” na odcinku od obecnego miejsca w którym znajduje się koło, aż do końca drogi. Im bliżej jej końca tym zniekształcenia są mniejsze.
Wracając do Dużego Lotka. Gdy kupujemy jeden zakład i przegrywamy znaczy, że tak było zapisane – mieliśmy kupić ten zakład i przegrać. Gdybyśmy kupili drugi zakład to wygralibyśmy. W przypadku, gdy kupujemy dwa zakłady i przegrywamy to ten trzeci – niekupiony byłby wygranym.
Odnosi się to do każdego aspektu naszego życia. Nie tylko do gier losowych. Napisałem o nich bo to najjaskrawszy przykład.
Pogodzenie z losem wiążę się z ciągłym podążaniem koleiną, dlatego szczęście jest nierozłącznie powiązane z działaniem. Nie zawsze przynosi ono szczęście, ale stagnacja go nie przynosi z całą pewnością. Owszem, jest to możliwe, ale tylko wtedy, gdy ktoś jadący obok nas “wypadnie” na tyle daleko od “koleiny”, że “uderzy” w nas i “wybije z koleiny”. Nie jest to jednak efekt naszej stagnacji, a działań osoby która jest na tyle blisko nas, że może wpłynąć na nasze życie.
Porównanie do samochodów i kolein znacznie upraszcza tę filozofię, ale tylko dzięki niemu mogłem ją zobrazować.

PS. Przepraszam za nieskładną składnie (;)), ale mam kłopoty z koncentracją. Jeśli przeminą to postaram się przepisać tekst od początku.
PS2. To tylko pierdolenie Na świecie wcale nie musi być żadnych kolein. “Los” w rzeczywistości może nie istnieć. Być może poruszamy się po drodze równej niczym niemiecka autostrada. Nie wiem czemu to napisałem

#2 skill – Pęciany Bicz

funf33l — Tue, 09 Mar 2010 13:12:16 +0000

Rozpoczynam kolejny, nowy cykl blogowy. Moje nieprzydatne umiejętności. Został zainspirowany filmem Grindhouse Planet Terror (polecam).

Film nakręcił Bartek (nie ja ) podczas 5(?)godzinnego oczekiwania na zajęcia z materiałoznawstwa na które chyba i tak nie dotarłem

Click here to view the embedded video.

A czemu to #2, a nie #1 skill? Ponieważ pierwszym jest #1 skill – Taniec Baletka

PS. Monitor nadal nie naprawiony. Piszę z telewizora, a moje oczy płaczą i błagają o litość.

A co mi tam, poświęcę się…

funf33l — Mon, 08 Mar 2010 17:25:46 +0000

fot.1 LG Flatron cośtam. Psuj, ale obraz wyświetlał ładny.

…i napiszę wpis. Moje oczy, patrząc w telewizor służący mi za monitor, czują się właśnie jak jajka smażone na patelni.
Nie będzie o niczym konkretnym. Zacznę od tego, że monitory LG to syf. Uparcie ich kiedyś broniłem, a tu o – masz ci babo placek. Drugi raz ten sam problem. Zepsuty włącznik. Za pierwszym razem gwarancja miała być zrealizowana w systemie door-to-door i mieli nam wręczyć nowy egzemplarz. Skończyło się na tym, że oddaliśmy go do sklepu w którym został zakupiony, czekaliśmy na niego ponad miesiąc i oddali nam ten sam z naprawionym włącznikiem i z wyrzutem, że nie powinni go naprawiać, bo to było uszkodzenie mechaniczne z naszej winy Teraz nie jest już na gwarancji. Jeszcze stoi w domu i korci mnie żeby go rozebrać i zobaczyć co ma w środku (jestem rozochocony tym, że ostatnio udało mi się zaopatrzyć odbiornik do pilota do komputera we wtyczkę USB. Nie wygląda to ładnie – zużyłem sporo taśmy izolacyjnej bo niestety nie mam w domu lutownicy – ale działa bez problemów).

Wiecie jaki jest najlepszy utwór muzyczny wszech czasów? Nie licząc dyskografii Arctic Monkeys i Gorillaz oczywiście . The Doors – Break on Through. Znam go od bardzo dawna, ale dopiero teraz udało mi się docenić kunszt Jima z zespołem. Miażdżą cyce aż trzeszczy bydlaki. Posłuchajcie sami:

Click here to view the embedded video.

A teraz ostatnia i najważniejsza sprawa. Dzień Kobiet. Życzę moim Czytelniczkom wszystkiego najlepszego! :* Zdrowia, szczęścia i zdrowia

Spopsuł mi się monitor

funf33l — Thu, 04 Mar 2010 08:00:21 +0000

Nowych wpisów na razie nie będzie Do odwołania. Trafił mi się trefny egzemplarz monitora LG. Już drugi raz zepsuł się włącznik.
Więc jakim cudem dodałem ten wpis tak rano? Myślicie, że wpadłem z krzykiem do jakiegoś znajomego, postawiłem na nogi całą jego rodzinę i ze wzrokiem narkomana błagałem go o to, żeby udostępnił mi na chwilę komputer? Otóż nie. Podłączyłem telewizor do komputera. Nie grzeszy dużą rozdzielczością więc musiałem uruchomić program Lupa.
Uciekam bo bolą mnie oczy. Tagów nie będzie

Po co mi blog?

funf33l — Tue, 02 Mar 2010 10:49:02 +0000

Zastanawiałem się dlaczego piszę bloga. Wydaje mi się, że z nudów. Choćby nikt go nie czytał pisałbym go dalej. Zabija mój niecenny (nie mylić z bezcennym ^^) czas. Daje mi fałszywe poczucie robienia czegoś. Poza tym fajnie jest mieć swoją przestrzeń w Internecie gdzie możemy zrobić co nam się żywnie podoba. Mógłbym nawet wstawić zdjęcie swojego siusiaka, ale szanuje moich czytelników :*;)
PS. Polecam marcepan z Biedry. Bardzo, bardzo daje radę.
PS2. Jeśli urąga Wam kupowanie w Biedro, idźcie do Chrabo:

Click here to view the embedded video.